🕉 ఆహార శుద్ధి నుండి సచ్చిదానందం వరకు — “ఓం తత్ సత్” మరియు ఓంకారం యొక్క అంతరార్థం#భగవద్గీత 17వ అధ్యాయం — శ్రద్ధాత్రయ విభాగ యోగం 73 వ రోజు
మొదటి భాగం — బ్రహ్మజ్ఞాన సాధనకు ఆహార శుద్ధి, తపస్సు, యజ్ఞం, దానం అనే సోపానాలు
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
🕉 గురువుగారి ప్రవేశిక
గురువుగారు ఇలా ప్రారంభించారు:
> “అమ్మా! భగవద్గీతలో ఎందుకు ప్రత్యేకంగా
ఆహారం — యజ్ఞం — తపస్సు — దానం
అనే నాలుగు విషయాలు తీసుకున్నారు తెలుసా?
ఇది సాధారణ బోధ కాదు.
బ్రహ్మజ్ఞానానికి వెళ్ళే మెట్లు ఇవి.”
🕉 నాలుగు సోపానాలు
భగవద్గీత ఇక్కడ నాలుగు ముఖ్యమైన ఆధారాలు చెబుతుంది:
1. ఆహారం
2. యజ్ఞం
3. తపస్సు
4. దానం
గురువుగారు:
> “ఇవి నాలుగు వేర్వేరు విషయాలు కావు అమ్మా —
ఒకటి నుంచి ఒకటి పుడుతుంది.”
🕉 మొదటి మెట్టు — ఆహార శుద్ధి
గురువుగారు:
> “అన్నిటికంటే ముందు ఆహారం.
ఎందుకంటే —
శరీరం ఆహారం మీద ఆధారపడింది.
ఇంద్రియాలు ఆహారం మీద ఆధారపడ్డాయి.
ప్రాణం ఆహారం మీద ఆధారపడింది.
మనస్సు కూడా ఆహారం మీద ఆధారపడింది.”
ఆహారం ఎందుకు అంత ముఖ్యము?
సాత్విక ఆహారం అయితే:
✅ శరీరం చక్కగా పనిచేస్తుంది
✅ ఇంద్రియాలు నిర్మలమవుతాయి
✅ మనస్సు ప్రశాంతమవుతుంది
✅ జ్ఞానానికి యోగ్యత వస్తుంది
రాజస ఆహారం అయితే:
⚠️ చంచలత్వం పెరుగుతుంది.
తామస ఆహారం అయితే:
⚠️ మనస్సు మొద్దుబారిపోతుంది.
గురువుగారు నవ్వుతూ:
> “గుర్రానికి తగిన ఆహారం వేయకపోతే
బండి సాగదు కదా?
అలాగే శరీరం.”
📖 ఉపనిషత్తు ఆధారం — ఛాందోగ్యోపనిషత్
ఇక్కడ గురువుగారు ఒక గొప్ప మంత్రాన్ని గుర్తు చేశారు:
> “ఆహార శుద్ధౌ సత్వ శుద్ధిః
సత్వ శుద్ధౌ ధ్రువా స్మృతిః ।
స్మృతి లంభే సర్వగ్రంధీనాం విప్రమోక్షః ॥”
— ఛాందోగ్యోపనిషత్ (7వ అధ్యాయం)
🕉 భావం
ఆహారం శుద్ధి అయితే → మనస్సు శుద్ధి
మనస్సు శుద్ధి అయితే → పరమాత్మ స్మృతి స్థిరం
స్మృతి స్థిరం అయితే → హృదయ గ్రంధులు విడిపోతాయి
గ్రంధులు విడితే → మోక్షం
🕉 నారద–సనత్కుమార సంవాదం
గురువుగారు:
> “నారద మహర్షి సనత్కుమారుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ప్రశ్నలు అడిగాడు.
సనత్కుమారుడు సమాధానాలు ఇచ్చాడు.”
ఇక్కడ ఒక గొప్ప విషయం చెప్పారు.
ఛాందోగ్యంలో:
15 ప్రశ్నలు — 15 సమాధానాలు
చివరికి నారదుడు:
> “ప్రాణమే పరమం అనుకున్నాడు.”
అప్పుడు సనత్కుమారుడు నవ్వి:
> “అది ఫైనల్ కాదు రా నారదా!
ప్రాణం దాటితేనే జ్ఞానం.”
అన్నారు.
🕉 “భూమా” అంటే ఏమిటి?
సనత్కుమారుడు చెప్పిన చివరి సత్యం:
> భూమా
అంటే —
అపారమైన బ్రహ్మం.
అది నీ ఆత్మ స్వరూపం.
అదే:
> “అహం బ్రహ్మాస్మి”
అనే అనుభవం.
🕉 ప్రాణం vs జ్ఞానం — గొప్ప రహస్యం
గురువుగారు:
> “ఇది బాగా గుర్తుపెట్టుకో అమ్మా.”
జీవాత్మ
ప్రాణం మీద ఆధారపడి ఉండే మనస్సు.
ప్రాణం పోతే:
> “అంతా పోయింది!”
అని భయపడుతుంది.
పరమాత్మ జ్ఞానం
జ్ఞానం ప్రాణం మీద ఆధారపడదు.
అది శరీరం దాటిపోతుంది.
అది ధైర్యం.
అందుకే గీత చెబుతుంది:
> “ధీరస్తత్ర న ముహ్యతే”
(భగవద్గీత 2.13)
🕉 అసలు “ఆహారం” అంటే ఏమిటి?
గురువుగారు:
> “ఆహారం అంటే కేవలం అన్నం కాదు అమ్మా.”
ఆహారం = లోపలికి తీసుకునేది
శరీరంలోకి వెళితే — భౌతిక ఆహారం
మనస్సులోకి వెళితే — ఆలోచనల ఆహారం
శరీర ఆహారం
భక్ష్య
భోజ్య
లేహ్య
చోష్య
(గీతలో చెప్పిన నాలుగు విధాలు)
మనస్సు ఆహారం
నువ్వు:
ఏం చూస్తున్నావు?
ఏం వింటున్నావు?
ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?
అదే మనస్సు ఆహారం.
🕉 గురువుగారి హెచ్చరిక
> “మనస్సు బంగారం లాంటిది అమ్మా.
దాన్ని మున్సిపాలిటీ డస్ట్బిన్ చేయొద్దు!”
హింస
ద్వేషం
చెడు సినిమాలు
హత్య దృశ్యాలు
తామస భావనలు
ఇవన్నీ మనస్సును మలినం చేస్తాయి.
🕉 ఆహారం → తపస్సు → యజ్ఞం → దానం
ఇప్పుడు గురువుగారు గొప్ప రహస్యం చెప్పారు:
1. ఆహారం
సాత్విక ఆహారం
⬇
2. తపస్సు
మనస్సు నిర్మలమవుతుంది.
బ్రహ్మజ్ఞానం వైపు ఆలోచన మొదలవుతుంది.
> “యస్య జ్ఞానమయం తపః”
— ముండకోపనిషత్
జ్ఞానమే అసలు తపస్సు.
⬇
3. యజ్ఞం
జ్ఞానం ప్రకారం జీవించడం.
జీవితమంతా యజ్ఞం.
> జ్ఞాన యజ్ఞమే అసలైన యజ్ఞం
⬇
4. దానం
నీవు మాత్రమే తరించొద్దు.
> “స్వయం తీర్ణః పరాంస్తారయతి”
నీవు గ్రహించిన జ్ఞానాన్ని
ఇతరులకు పంచు.
అదే:
> జ్ఞాన దానం
🕉 మాంసాహారం గురించి గురువుగారి వ్యాఖ్య
గురువుగారు గట్టిగా చెప్పారు:
> “బ్రహ్మజ్ఞానం కావాలంటే
మనస్సు పరిశుద్ధంగా ఉండాలి.”
ఎందుకంటే:
ఆహారం మనస్సుపై పనిచేస్తుంది.
చంపబడిన జీవి గురించిన భావన కూడా
మనస్సులో ముద్ర వేస్తుంది.
అందుకే:
> సాత్విక ఆహారం ముఖ్యం.
🕉 సులభ సారాంశం
🔹 బ్రహ్మజ్ఞానానికి నాలుగు మెట్లు — ఆహారం, తపస్సు, యజ్ఞం, దానం
🔹 ఆహార శుద్ధి లేక మనస్సు శుద్ధి లేదు.
🔹 మనస్సు శుద్ధి లేక బ్రహ్మస్మృతి నిలవదు.
🔹 జ్ఞానమే అసలైన తపస్సు.
🔹 జీవితమే యజ్ఞంగా మారాలి.
🔹 జ్ఞానం ఇతరులకు పంచడం — అసలైన దానం.
🔹 సాత్విక జీవనం మోక్ష మార్గానికి పునాది.
రెండో భాగం — నిష్కామ తపస్సు, మనస్సు ప్రాముఖ్యత మరియు రాజస తపస్సు విమర్శ
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు — తపస్సు యొక్క అసలు స్వరూపం
గత భాగంలో శరీర, వాక్కు, మనస్సు ద్వారా జరిగే తపస్సును శ్రీకృష్ణులు వివరించారు. ఇప్పుడు — ఏ తపస్సు సాత్వికం? ఏది రాజసం? అనే గొప్ప విషయాన్ని చెబుతున్నారు.
ఇక్కడ గురువుగారు ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని చెబుతున్నారు:
> “తపస్సు అంటే శరీరాన్ని బాధించడం కాదు.
మనస్సును శుద్ధి చేసుకోవడం.”
ఎందుకంటే — మనస్సే మనిషి జీవితానికి కేంద్రం.
📖
> శ్రద్ధయా పరయా తప్తం
తపస్తత్త్రివిధం నరైః ।
అఫలాకాంక్షిభిర్యుక్తైః
సాత్వికం పరిచక్షతే ॥
భావం:
ఎంతో శ్రద్ధతో, ఫలితంపై ఆశ లేకుండా, ఏకాగ్రతతో చేసే శారీర, వాచిక, మానసిక తపస్సు — సాత్విక తపస్సు.
🕉 గురువుగారి వివరణ — “మనస్సే ముఖ్యం”
గురువుగారు అంటున్నారు:
“నీకెప్పటికీ ముఖ్యం మనస్సు.
మనస్సు చెడిపోయిందంటే — నువ్వు పూర్తిగా చెడిపోయావు.”
ఇప్పుడు మనం శరీరానికి చాలా ప్రాముఖ్యత ఇస్తున్నాం:
వ్యాయామాలు
వాకింగ్
జిమ్
ఆరోగ్య సాధనలు
ఇవి మంచివే.
కానీ —
> మనస్సులో చేసే వ్యాయామం?
అది ఎవరు చేస్తున్నారు?
మనస్సు శుద్ధి లేకుండా శరీర శుద్ధి సరిపోదు.
ఎందుకంటే:
> మనస్సు వలనే మనిషి — మానవుడు.
🕉 “మనువు” — మానవుడి మూలం
గురువుగారు ఒక గొప్ప భావన చెబుతున్నారు.
“మనుజుడు”, “మనుష్యుడు”, “మానవుడు” అనే పదాలు మనువు నుంచి వచ్చాయి.
మనువు అంటే:
> “మొట్టమొదటి ఆలోచన చేసే జీవి”
అంటే:
> The First Thinker of Mankind
మననం చేసే సాధనం — మనస్సు
కాబట్టి:
> మనస్సు ఉన్నందువల్లే మనిషి.
🕉 బ్రహ్మ — మొదటి జీవి
ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి:
> “స వై శరీరీ ప్రథమః”
మొదట శరీరం ధరించిన జీవి — బ్రహ్మ
అతడు బ్రహ్మం కాదు, చతుర్ముఖ బ్రహ్మ.
శరీరం ఉన్నంతవరకు జీవుడు.
శరీరం పోతే?
> ఉపాధి పోతుంది — జ్ఞానం కాదు.
అందుకే మహానుభావుల గురించి:
“చనిపోయారు” అనరు.
చెబుతారు:
సిద్ధి పొందారు
నిర్యాణం అయ్యారు
ఎందుకంటే:
> వారు శరీరాన్ని వదిలారు —
తమ స్వరూపాన్ని కాదు.
🕉 ఫలితం మీద ఒత్తిడి పెట్టకండి
ఇక్కడ “అఫలాకాంక్షి” అనే పదాన్ని గురువుగారు ఎంతో అందంగా వివరించారు.
ఇది:
> “ఫలితం కోరొద్దు” అనే మాట కాదు.
అర్థం:
> “ఫలితం రాకపోతే నేను పాడైపోతాను”
అనే మానసిక ఒత్తిడి పెట్టుకోకండి.
ఎందుకంటే:
ఒత్తిడి = మనస్సు నాశనం
మనస్సు మీద స్ట్రెస్ పెరిగితే:
ఏకాగ్రత పోతుంది
ప్రశాంతత పోతుంది
ఆధ్యాత్మికత పోతుంది
🕉 భజగోవిందం బోధ
గురువుగారు ఈ సందర్భంలో భజగోవిందం శ్లోకం గుర్తు చేశారు:
> యల్లభసే నిజకర్మోపాత్తం విత్తం
తేన వినోదయ చిత్తం
భావం:
నీ ప్రారబ్ధం ప్రకారం ఏది వస్తుందో —
దానితో సంతోషంగా ఉండు.
ఎందుకంటే:
> అత్యాశ → ఒత్తిడి → బాధ → పతనం
🕉 సాత్విక తపస్సు అంటే ఏమిటి?
సాత్విక తపస్సుకు రెండు లక్షణాలు:
1. అఫలాకాంక్ష
ఫలితం మీద మోహం ఉండకూడదు.
2. యుక్తత / సమాహితత
> మనస్సు ఏకాగ్రంగా ఉండాలి.
ఎందుకంటే:
> కోరికలు ఎక్కువైతే — ఏకాగ్రత పోతుంది.
ఏకాగ్రత పోయిందంటే:
> వ్యగ్రత మొదలవుతుంది.
మనస్సు చెదిరిపోతుంది.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.18
> సత్కార మాన పూజార్థం
తపో దంభేన చైవ యత్ ।
క్రియతే తదిహ ప్రోక్తం
రాజసం చలమధ్రువమ్ ॥
భావం:
గౌరవం, కీర్తి, పేరు, పూజలు, ప్రశంసల కోసం చేసే తపస్సు — రాజస తపస్సు.
అది నిలకడలేనిది.
🕉 గురువుగారి విమర్శ — “పది మంది మెచ్చుకోవాలా?”
ఇది చాలా గొప్ప హెచ్చరిక.
రాజస తపస్సు ఎలా ఉంటుంది?
మనసులో ఇలా ఉంటుంది:
> “పది మంది నన్ను మెచ్చుకోవాలి.”
> “ఎంత గొప్పవాడో అనాలి.”
> “స్వామివారు వచ్చారు అని పూర్ణకుంభాలతో స్వాగతం చేయాలి.”
> “పాదపూజలు చేయాలి.”
ఇది ఎందుకు ప్రమాదం?
ఎందుకంటే:
> అహంకారం కనిపించకుండా పెరుగుతుంది.
గురువుగారు అంటున్నారు:
> “పది మంది పొగిడితే మనిషి పొంగిపోతాడు.”
ఆ పొంగు:
> బ్రహ్మనిష్ఠకు శత్రువు.
🕉 సత్కారం – మానం – పూజ
భగవత్పాదుల భావం:
సత్కారం
“ఆయన చాలా గొప్పవారు” అని ప్రశంసలు.
మానం
ఎదురుగా వచ్చి నమస్కరించడం.
పూజ
పాదప్రక్షాళన, అర్చనలు, మహాసత్కారాలు.
ఇవి అన్నీ:
> రాజస స్వభావ సూచనలు
అని గురువుగారు స్పష్టంగా చెబుతున్నారు.
🕉 వ్యాసమహర్షి ఉదాహరణ
గురువుగారు చెబుతున్నారు:
> “వ్యాసుడు పాదపూజలు చేయించుకున్నాడా?”
లేదు.
> శంకరభగవత్పాదులు చేయించుకున్నారా?
లేదు.
వాళ్ళు దేశం తిరిగారు.
లోకానికి జ్ఞానం ఇచ్చారు.
కానీ:
> పూజల కోసం బ్రతకాలేదు.
🕉 మహా బోధ
ఈ భాగం మొత్తం ఒక గొప్ప హెచ్చరిక:
> తపస్సు మనస్సు శుద్ధికి కావాలి — పేరు కోసం కాదు.
> సాధన అహంకారాన్ని తగ్గించాలి — పెంచకూడదు.
> ఫలితం మీద మోహం తగ్గితేనే మనస్సు నిలుస్తుంది.
🕉 సులభ సారాంశం
🔹 సాత్విక తపస్సు — ఫలాపేక్ష లేకుండా చేయబడుతుంది.
🔹 మనస్సు శుద్ధి అన్నిటికంటే ముఖ్యం.
🔹 కోరికలు ఎక్కువైతే ఏకాగ్రత పోతుంది.
🔹 పేరు, గౌరవం, పాదపూజల కోరిక — రాజసం.
🔹 అహంకారం ఆధ్యాత్మిక మార్గానికి పెద్ద అడ్డంకి.
🔹 నిజమైన తపస్సు — మనస్సును శుద్ధిగా ఉంచడం.
మూడో భాగం — తపస్సు, దానం మరియు “ఓం తత్ సత్” పరమార్థం
మొదటి భాగం
(భగవద్గీత 17.19–20)
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
🕉 ఇప్పటివరకు శ్రీకృష్ణుల వారు ఏమి చెప్పారు?
శ్రీకృష్ణులు ఇప్పటికే:
🔹 ఆహారం — సాత్విక, రాజస, తామస
🔹 యజ్ఞం — సాత్విక, రాజస, తామస
🔹 తపస్సు — శారీర, వాచిక, మానసిక
అని వివరించారు.
ఇప్పుడు —
> “తపస్సులో కూడా తామసం ఎలా వస్తుంది?”
“దానం కూడా మూడు విధాలా?”
“ఓం తత్ సత్ అంటే అసలు ఏమిటి?”
అనే అత్యంత లోతైన విషయానికి వస్తున్నారు.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.19
> మూఢగ్రాహేణాత్మనో యత్ పీడయా క్రియతే తపః ।
పరస్యోత్సాదనార్థం వా తత్తామసముదాహృతమ్ ॥ 17.19 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా!
ఏదో ఒక మూఢ నమ్మకం పట్టుకొని,
తన శరీరాన్ని తానే బాధించుకుంటూ,
లేదా ఇతరులను నాశనం చేయడానికి చేసే తపస్సు —
అది తామస తపస్సు.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ భగవత్పాదులు గొప్ప మాట చెబుతున్నారు:
> “మూఢగ్రాహేణ”
అంటే — అవివేక నిశ్చయంతో.
అంటే —
వివేకం లేకుండా,
ఏది శాస్త్రమో తెలియకుండా,
ఏది ధర్మమో తెలియకుండా,
ఒక తప్పు పట్టుదల పట్టుకొని చేయడం.
అదే తామస తపస్సు.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా! ఇది చాలా గొప్ప హెచ్చరిక.
కొంతమంది:
“నేను గొప్ప తపస్సు చేస్తున్నాను” అంటారు.
కానీ —
అది తపస్సా? లేక మొండి పట్టుదలా?
అనేది చూడాలి.
ఎందుకంటే —
భగవద్గీత తపస్సు పేరుతో శరీర హింసను ఒప్పుకోవడం లేదు.
ఉదాహరణలు
ఒకడు:
శరీరాన్ని బాధించుకుంటాడు
ఆకలితో చంపుకుంటాడు
ఒంటిని హింసిస్తాడు
హఠయోగం పేరుతో అతి చేస్తాడు
ఇవి అన్నీ కూడా —
> “ఆత్మనః పీడయా”
తన శరీరాన్ని తానే హింసించుకోవడం.
🕉 ఇంకా భయంకరమైనది
శ్రీకృష్ణులు ఇంకొకటి చెబుతున్నారు:
> “పరస్యోత్సాదనార్థం వా”
ఇతరులను నాశనం చేయడానికి చేసే తపస్సు.
🕉 గురువుగారి హెచ్చరిక
అమ్మా!
ఇది లోకంలో ఉంది.
ఇప్పటికీ ఉంది.
ఏవో:
ప్రయోగాలు
శాపాలు
క్షుద్రకర్మలు
హానికర సాధనలు
ఇతరులకు అపాయం కలిగించడానికి చేసే ప్రయత్నాలు —
ఇవి అన్నీ కూడా:
> తామస తపస్సు
అని గీత ఖండిస్తోంది.
🕉 అసలు తపస్సు ఏమిటి?
తపస్సు అంటే:
> మనస్సును శుద్ధి చేయడం.
తపస్సు అంటే:
> బ్రహ్మజ్ఞానానికి సిద్ధం కావడం.
తపస్సు అంటే:
> అహంకారాన్ని తగ్గించడం.
తపస్సు అంటే:
> అంతర్ముఖత.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.20
> దాతవ్యమితి యద్దానం
దీయతే అనుపకారిణే ।
దేశే కాలే చ పాత్రే చ
తద్దానం సాత్వికం స్మృతమ్ ॥ 17.20 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“దానం చేయాలి —
ఎందుకంటే అది నా ధర్మం.”
అనే భావంతో,
ఎటువంటి ప్రతిఫలం ఆశించకుండా,
తిరిగి మనకు ఉపయోగం చేయలేని వాడికైనా,
సరైన స్థలంలో,
సరైన సమయంలో,
సరైన పాత్రునికి చేస్తే —
అది సాత్విక దానం.
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ మూడు ముఖ్యమైన పదాలు:
1. దాతవ్యమితి
> “ఇవ్వడం నా విధి.”
అనే భావం.
అంటే —
“ఇస్తే నాకు ఏమి వస్తుంది?”
అనే లావాదేవీ కాదు.
2. అనుపకారిణే
తిరిగి మనకు సహాయం చేయలేని వాడికి.
భగవత్పాదులు చెబుతున్నారు:
> “ప్రత్యుపకార అసమర్థాయ”
వాడు తిరిగి మనకు ఇవ్వలేకపోయినా —
మన ధర్మం దానం చేయడమే.
3. దేశే కాలే పాత్రే చ
ఈ మూడు చాలా ముఖ్యమైనవి.
దేశం
పవిత్ర స్థలం.
కాలం
సరైన సమయం.
పాత్రుడు
యోగ్యుడు.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
ఎవరికైనా డబ్బు ఇవ్వడం దానం కాదు.
పాత్రునికి చేయడం దానం.
ఒకడు:
వ్యసనపరుడు
దొంగ
చెడు మార్గంలో ఉన్నవాడు
అయితే —
అతనికి డబ్బు ఇస్తే,
అది దానం కాదు.
వాడిని చెడగొట్టినట్టే.
🕉 బలి చక్రవర్తి — దాన మహిమ
ఇక్కడ గురువుగారు గొప్ప ఉదాహరణ చెబుతున్నారు:
> బలి చక్రవర్తి
పరమాత్మ స్వయంగా వచ్చి అడిగినా —
వెనక్కి తగ్గలేదు.
గురువు శుక్రాచార్యుడు కూడా:
> “ఇవ్వొద్దు!” అన్నాడు.
కానీ బలి అన్నాడు:
> “సాక్షాత్తు పరమాత్మ అడుగుతుంటే
నేను ఎలా ఇవ్వను?”
ఇది కేవలం దానం కాదు అమ్మా —
> సర్వసమర్పణ భావం.
అంటే:
> “సర్వధర్మాన్ పరిత్యజ్య
మామేకం శరణం వ్రజ”
అనే గీత తత్వం.
🕉 సులభ సారాంశం
🔹 తప్పు పట్టుదలతో చేసే తపస్సు — తామసం.
🔹 శరీర హింస, ఇతరుల హాని — తామస తపస్సు.
🔹 నిజమైన తపస్సు — మనస్సు శుద్ధి.
🔹 దానం లావాదేవీ కాదు — ధర్మం.
🔹 తిరిగి ఉపకారం ఆశించకూడదు.
🔹 సరైన స్థలం, సమయం, పాత్రుడు ముఖ్యం.
🔹 బలి చక్రవర్తి — సంపూర్ణ సమర్పణకు ఆదర్శం.
🕉 భగవద్గీత 17వ అధ్యాయం — శ్రద్ధాత్రయ విభాగ యోగం
మూడో భాగం — తపస్సు, దానం మరియు “ఓం తత్ సత్” పరమార్థం
రెండో భాగం
(భగవద్గీత 17.21–23)
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.21
> యత్తు ప్రత్యుపకారార్థం
ఫలముద్దిశ్య వా పునః ।
దీయతే చ పరిక్లిష్టం
తద్దానం రాజసం స్మృతమ్ ॥ 17.21 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా!
ఏదైనా తిరిగి లాభం వస్తుందనే ఆశతో,
లేదా ఫలితం కోరి,
ఇష్టంలేక బాధపడుతూ చేసే దానం —
అది రాజస దానం.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ రెండు ముఖ్యమైన లక్షణాలు చెబుతున్నారు:
1. ప్రత్యుపకారార్థం
> “ఇప్పుడే ఇస్తా…
తర్వాత వాడు నాకు ఉపయోగపడాలి.”
అనే లెక్క.
ఇది వ్యాపారం —
దానం కాదు.
2. ఫలముద్దిశ్య
> “పుణ్యం రావాలి”
“స్వర్గం రావాలి”
“మంచి జన్మ రావాలి”
“నా కోరిక తీరాలి”
అనే ఫలాకాంక్ష.
ఇది కూడా రాజసం.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
కొంతమంది దానం చేస్తారు.
కానీ —
మనసులో ఇలా ఉంటుంది:
> “మనం చేశాం కదా…
రేపు అవసరం అయితే వాడు ఉపయోగపడాలి.”
ఇది మ్యూచువల్ హెల్ప్ —
సాత్విక దానం కాదు.
ఇంకొక రకం
దానం చేస్తూ:
> “అయ్యో! ఇవ్వాల్సి వచ్చింది…”
“ఎంత డబ్బు పోయింది!”
అని బాధపడుతుంటారు.
దీనినే:
> “పరిక్లిష్టం”
అన్నారు.
అంటే —
ఏడుస్తూ దానం చేయడం.
🕉 గురువుగారి హెచ్చరిక
బాధపడుతూ ఇస్తే —
అది దానం కాదు అమ్మా.
ఇవ్వడం ఇష్టం లేకపోతే —
ఇవ్వకపోవడమే మంచిది.
ఎందుకంటే:
> మనసు శుద్ధి కోసం దానం.
అహంకారం కోసం కాదు.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.22
> అదేశకాలే యద్దానం
అపాత్రేభ్యశ్చ దీయతే ।
అసత్కృతమవజ్ఞాతం
తత్తామసముదాహృతమ్ ॥ 17.22 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“సరైన స్థలం కాదు,
సరైన సమయం కాదు,
సరైన పాత్రుడు కాదు,
గౌరవం లేకుండా,
అవమానంగా చేసే దానం —
అది తామస దానం.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ నాలుగు దోషాలు చెబుతున్నారు:
1. అదేశకాలే
సరైన స్థలం కాదు.
సరైన కాలం కాదు.
పవిత్ర భావం లేదు.
2. అపాత్రేభ్యః
అయోగ్యునికి చేయడం.
భగవత్పాదులు చెబుతున్నారు:
> “మూర్ఖ తస్కరాదిభ్యః”
మూర్ఖుడికి,
దొంగకు,
వ్యసనపరుడికి —
చేసే దానం.
3. అసత్కృతం
గౌరవం లేకుండా.
మంచి మాట లేకుండా.
సత్కారం లేకుండా.
4. అవజ్ఞాతం
అవమానపరుస్తూ చేయడం.
ఉదాహరణకు:
> “తీసుకో రా!”
“నీ లాంటి వాళ్ళకే ఇది సరిపోతుంది.”
అనే తీరులో.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
దానం చేస్తే —
మంచి మాటతో చేయాలి.
ప్రేమతో చేయాలి.
గౌరవంతో చేయాలి.
లేకపోతే —
దానం చేసినా పాపమే.
అసలు దానం అంటే ఏమిటి?
కేవలం డబ్బు కాదు.
> జ్ఞాన దానం
అన్నదానం
ధైర్యం ఇవ్వడం
మంచి మాట చెప్పడం
ఇవి అన్నీ కూడా దానమే.
🕉 ఇప్పుడు గొప్ప మలుపు
ఇంతవరకు:
ఆహారం
యజ్ఞం
తపస్సు
దానం
ఇవి మూడు గుణాల ప్రకారం చెప్పారు.
ఇప్పుడు —
ఈ అన్నింటినీ పవిత్రం చేసే
ఒక గొప్ప రహస్యానికి వస్తున్నారు.
అది:
> “ఓం తత్ సత్”
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.23
> ఓం తత్ సదితి నిర్దేశః
బ్రహ్మణస్త్రివిధః స్మృతః ।
బ్రాహ్మణాస్తేన వేదాశ్చ
యజ్ఞాశ్చ విహితాః పురా ॥ 17.23 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా!
ఓం — తత్ — సత్
ఈ మూడు పదాలు —
బ్రహ్మ స్వరూపాన్ని సూచించేవి.
వేదాలు,
బ్రాహ్మణులు,
యజ్ఞాలు —
ఇవన్నీ కూడా
ఈ త్రివిధ నిర్దేశం ఆధారంగా నిలిచాయి.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇది చాలా గొప్ప శ్లోకం అమ్మా.
> “త్రివిధో నామ నిర్దేశః”
బ్రహ్మాన్ని సూచించే మూడు సంకేతాలు:
1. ఓం
2. తత్
3. సత్
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
ఇది సాధారణ పదం కాదు.
ఈ మూడు మాటలలో —
మొత్తం వేదాంతం దాగి ఉంది.
ఓం
సర్వ సృష్టికి మూలం.
తత్
> “అది”
అంటే —
అహంకారం లేని సమర్పణ.
సత్
సత్యం.
ఉనికి.
మంచితనం.
నిత్యత్వం.
🕉 గొప్ప రహస్యం
భగవద్గీత చెబుతున్నది:
యజ్ఞం చేసినా,
దానం చేసినా,
తపస్సు చేసినా —
> బ్రహ్మ భావంతో చేయాలి.
లేకపోతే —
అది గుణాలకే పరిమితం.
మోక్షానికి దారి కాదు.
🕉 సులభ సారాంశం
🔹 లాభం ఆశించి చేసే దానం — రాజసం.
🔹 బాధపడుతూ చేసే దానం — రాజసం.
🔹 అవమానంగా చేసే దానం — తామసం.
🔹 పాత్రుడు, స్థలం, సమయం ముఖ్యం.
🔹 “ఓం తత్ సత్” — బ్రహ్మానికి మూడు సంకేతాలు.
🔹 వేదాలు, యజ్ఞాలు ఇవన్నీ దీని మీద ఆధారపడినవి.
మూడో భాగం — “ఓం తత్ సత్” పరమార్థం
మొదటి భాగం
(భగవద్గీత 17.24–25)
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
🕉 ఇప్పటివరకు శ్రీకృష్ణుల వారు ఏమి చెప్పారు?
ఇప్పటికే శ్రీకృష్ణులు:
🔹 సాత్విక, రాజస, తామస తపస్సు
🔹 సాత్విక, రాజస, తామస దానం
🔹 “ఓం తత్ సత్” — బ్రహ్మానికి మూడు సంకేతాలు (17.23)
అని చెప్పారు.
ఇప్పుడు —
ఈ “ఓం”, “తత్”, “సత్” అనే మూడు పదాల అసలు వినియోగం ఏమిటి?
ఎక్కడ ఉపయోగించాలి?
ఎలా జీవించాలి?
అనే లోతైన విషయాన్ని చెబుతున్నారు.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.24
> తస్మాదోమిత్యుదాహృత్య
యజ్ఞదానతపః క్రియాః ।
ప్రవర్తంతే విధానోక్తాః
సతతం బ్రహ్మవాదినామ్ ॥ 17.24 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా!
అందువల్ల —
ఓం అని ఉచ్చరించి,
యజ్ఞం,
దానం,
తపస్సు —
ఇలాంటి శాస్త్రోక్త కర్మలను
బ్రహ్మవాదులు ఎప్పుడూ ప్రారంభిస్తారు.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ భగవత్పాదులు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెబుతున్నారు:
> “ఓమిత్యుదాహృత్య”
అంటే —
“ఓం” అనే భావంతో ప్రారంభించడం.
ఇది కేవలం నోటితో చెప్పడం కాదు.
ఇది:
> బ్రహ్మ స్మరణతో ప్రారంభించడం.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
ఇక్కడ ఒక గొప్ప రహస్యం ఉంది.
యజ్ఞం,
దానం,
తపస్సు —
ఏ పని చేసినా
> “ఓం”
తో ప్రారంభించాలి అంటున్నాడు.
ఎందుకు?
ఎందుకంటే —
ఓం అనేది మూల తత్త్వం.
🕉 “ఓం” అంటే ఏమిటి?
ఇది సాధారణ శబ్దం కాదు.
ఇది:
> ప్రణవం
అంటారు.
మొత్తం వేదాల సారం.
మొత్తం ఉపనిషత్తుల హృదయం.
🕉 గురువుగారి విశ్లేషణ
ఓం అంటే:
> అ + ఉ + మ్
ఈ మూడు కలయిక.
సగుణ దృష్టిలో చూస్తే:
🔹 అ — బ్రహ్మ
🔹 ఉ — విష్ణు
🔹 మ్ — మహేశ్వరుడు
అని కూడా కొందరు భావిస్తారు.
కానీ —
ఇది అంతిమ అర్థం కాదు.
🕉 అద్వైత దృష్టి
అమ్మా!
ఓం అనేది —
త్రిమూర్తులను దాటి ఉన్న
ఒకే పరబ్రహ్మ స్వరూపం.
అందుకే ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి:
> “ఓమిత్యేతదక్షరమిదం సర్వమ్”
(మాండూక్యోపనిషత్)
అంటే:
> ఈ సమస్త సృష్టి అంతా
ఓంకారమే.
🕉 గురువుగారి విచారణ — “హరిహి ఓం”
ఇక్కడ గురువుగారు ఒక గొప్ప ప్రశ్న లేవనెత్తుతున్నారు.
మనము తరచుగా:
> “హరిహి ఓం”
అంటుంటాం.
కానీ —
ఆయన అడుగుతున్నారు:
> “హరిహి” ఎందుకు?
గురువుగారి సందేహం
“హరి” అంటే —
విష్ణువు.
అయితే:
బ్రహ్మ?
శివుడు?
వాళ్ళ సంగతేంటి?
గురువుగారి మాట
ఓం అనేది:
> త్రిమూర్తులకు సంకేతం
అయితే —
ఎందుకు ఒక్క హరినే పట్టుకున్నాం?
అంటే —
అక్కడే ఒక పక్షపాతం వస్తోంది.
🕉 నిర్గుణ దృష్టి
అమ్మా!
నిర్గుణంగా చూస్తే —
> ఓం చాలు.
అంతే.
ఇంకా:
> “హరిహి”
అనవసరం.
ఎందుకంటే:
ఓం అనేది ఇప్పటికే
అన్నింటినీ కలిగి ఉంది.
🕉 గురువుగారి ప్రశ్న
ఆయన చాలా గట్టిగా అడుగుతున్నారు:
> “ఉపనిషత్తుల్లో ఎక్కడైనా
‘హరిహి ఓం’ ఉందా?”
జవాబు
> ఓం ఉంది.
కానీ —
“హరిహి” అన్నది
ఎక్కడా లేదు.
అందుకే:
> “ఇది తర్వాత వచ్చిన సంప్రదాయం కావచ్చు”
అని విచారిస్తున్నారు.
📖 శ్లోకం — భగవద్గీత 17.25
> తదిత్యనభిసంధాయ
ఫలం యజ్ఞతపః క్రియాః ।
దానక్రియాశ్చ వివిధాః
క్రియంతే మోక్షకాంక్షిభిః ॥ 17.25 ॥
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“మోక్షం కోరేవారు —
ఫలితం ఆశించకుండా,
‘తత్’ భావంతో,
యజ్ఞం,
తపస్సు,
దానం చేస్తారు.”
🕉 “తత్” అంటే ఏమిటి?
> “అది”
అంటే —
నాది కాదు.
నాకోసం కాదు.
పరమార్థానికి.
పరబ్రహ్మానికి.
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
> “అనభిసంధాయ ఫలం”
ఫలితం ఆశించకుండా.
ఇది చాలా ముఖ్యమైనది.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా!
నువ్వు దానం చేశావు అనుకో.
కానీ ఇలా ఆలోచించు:
> “ఇది నా దానం కాదు.”
“అది ఆయనది.”
“నేను ఒక సాధనం మాత్రమే.”
ఇదే:
> “తత్ భావం”
🕉 అసలు మోక్ష మార్గం
మోక్షం కోరేవారు:
> “నేను చేశాను”
అనే భావాన్ని వదిలేస్తారు.
ఎందుకంటే —
అహంకారం ఉన్నంతవరకు
బంధమే.
🕉 సులభ సారాంశం
🔹 “ఓం” — బ్రహ్మ స్మరణతో కార్య ప్రారంభం.
🔹 ఓం = వేదాల సారం, ప్రణవం.
🔹 అద్వైతంలో — ఓం పరబ్రహ్మ సూచకం.
🔹 “హరిహి ఓం” పై గురువుగారి విచారణ — ఉపనిషత్తుల్లో లేదు.
🔹 “తత్” = నాది కాదు, పరమాత్మదే.
🔹 ఫలితం ఆశించకుండా చేసే కర్మ — మోక్ష మార్గం.
మూడో భాగం / చివరి భాగం
(శ్లోకాలు 17.26–27)
“సత్” యొక్క పూర్తి అర్థం — సద్భావం, సాధుభావం, స్థితి
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
ఇప్పటివరకు శ్రీకృష్ణులు “ఓం”, “తత్” అనే పదాల అంతరార్థాన్ని చెప్పారు.
ఇప్పుడు మూడవ పదమైన “సత్” గురించి అత్యంత లోతైన రహస్యాన్ని చెబుతున్నారు.
ఎందుకంటే —
ఓం → ఆరంభం
తత్ → నిష్కామత్వం
సత్ → సత్యంలో నిలకడ
ఇది అర్థమైతేనే సాధన సంపూర్ణమవుతుంది.
📖 శ్లోకం 17.26
> సద్భావే సాధుభావే చ
సదిత్యేతత్ ప్రయుజ్యతే ।
ప్రశస్తే కర్మణి తథా
సచ్ఛబ్దః పార్థ యుజ్యతే ॥
(భగవద్గీత 17.26)
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా! ‘సత్’ అనే పదం మూడు ముఖ్యమైన అర్థాల్లో ఉపయోగిస్తారు.”
1. సద్భావం
2. సాధుభావం
3. ప్రశస్త కర్మ (మంచి కార్యం)
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
భగవత్పాదులు ఇక్కడ చాలా లోతైన వివరణ ఇస్తున్నారు.
“సత్” అంటే — ఉన్నది, శుభమైనది, నిలిచేది, సత్యమైనది.
కానీ ఇది ఒక్క అర్థం కాదు.
చాలా స్థాయిలలో దీనిని ఉపయోగిస్తారు.
🕉 1. సద్భావం అంటే ఏమిటి?
భగవత్పాదులు చెబుతున్నారు:
> అసతః సద్భావః
అంటే—
ఇంతవరకు లేనిది ఏర్పడితే
దాన్ని సద్భావం అంటారు.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా, ఒక ఉదాహరణ చూడు.
ఒక పిల్లవాడు ఇంకా జన్మించలేదు.
అప్పటివరకు వాడు అసత్.
జన్మించాడు.
ఇప్పుడు ఏమయ్యాడు?
సత్.
అంటే—
లేనిది ఉనికిలోకి వచ్చింది.
ఇది సద్భావం.
అందుకే పుట్టిన తర్వాతే:
జాతకర్మ
నామకరణం
ఉపనయనం
షోడశ సంస్కారాలు
ఇవన్నీ మొదలవుతాయి.
ఉనికి వచ్చిన తర్వాతే కదా!
అందుకే దీనికి సద్భావం అని పేరు.
🕉 2. సాధుభావం అంటే ఏమిటి?
ఇది ఇంకా గొప్పది.
భగవత్పాదులు చెబుతున్నారు:
> అసాధోః సద్వృత్తతా — సాధుభావః
అంటే—
ఇంతవరకు చెడ్డగా ప్రవర్తించిన వాడు
ఒకరోజు మంచివాడైతే?
అది సాధుభావం.
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా, ఒక వ్యక్తి అనుకో.
ఇంతవరకు:
కోపిష్టి
చెడ్డ అలవాట్లు
ఇతరులకు కష్టం
అలా ఉండేవాడు.
ఒక రోజు మారిపోయాడు.
మంచి మనిషి అయ్యాడు.
ప్రజలు అంటారు:
> “అరే! చాలా బాగుపడ్డాడురా!”
అదే సాధుభావం.
అందుకే “సాధు! సాధు!” అని మెచ్చుకుంటారు.
అంటే:
> “బాగా చేశావు”
“మంచి మార్పు వచ్చింది”
అని అర్థం.
🕉 “సత్” — మంచి కార్యాల్లో
శ్రీకృష్ణులు చెబుతున్నారు:
> ప్రశస్తే కర్మణి తథా
సచ్ఛబ్దః పార్థ యుజ్యతే ॥
మంచి పనుల్లో కూడా “సత్” అనే పదం వాడతారు.
ఉదాహరణకు:
మంచి పని జరిగితే
ధర్మకార్యం జరిగితే
లోకహితం జరిగితే
మనమేమంటాం?
> “చాలా బాగుంది”
“మంచి పని జరిగింది”
అది సత్ భావన.
📖 శ్లోకం 17.27
> యజ్ఞే తపసి దానే చ
స్థితిః సదితి చోచ్యతే ।
కర్మ చైవ తదర్థీయం
సదిత్యేవాభిధీయతే ॥
(భగవద్గీత 17.27)
🕉 శ్రీకృష్ణుల వారు
“అర్జునా! యజ్ఞం, తపస్సు, దానం — వీటిలో స్థిరంగా నిలబడటాన్ని కూడా ‘సత్’ అంటారు.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
ఇక్కడ “సత్” కు ఇంకో అర్థం చెప్పారు.
అది:
> స్థితి
నిలకడ
చిరస్థితి
🕉 గురువుగారి వివరణ
అమ్మా, ఒకరోజు ఉత్సాహంతో సాధన చేసి మానేస్తే అది సత్ కాదు.
రెండు రోజులు జపం చేసి మానేస్తే?
అది సత్ కాదు.
కొంచెం ధ్యానం చేసి వదిలేస్తే?
అది సత్ కాదు.
ఏది స్థిరంగా నిలుస్తుందో
అదే సత్.
యజ్ఞంలో స్థితి
జీవితం మొత్తాన్ని యజ్ఞంగా చూడాలి.
ప్రతి కదలిక ధర్మమై ఉండాలి.
తపస్సులో స్థితి
మనస్సు ఎప్పుడూ:
పరిశుద్ధంగా
ప్రశాంతంగా
బ్రహ్మచింతనతో
ఉండాలి.
దానంలో స్థితి
అప్పుడప్పుడు కాదు.
జీవితం మొత్తం:
> “నేను పొందిందే పంచుకోవాలి”
అనే భావం ఉండాలి.
ఇది జ్ఞానదానం వరకు వెళ్లాలి.
🕉 “సత్” యొక్క మూడు అర్థాలు — గురువుగారి సారాంశం
1️⃣ సద్భావం
లేనిది ఉనికిలోకి రావడం.
2️⃣ సాధుభావం
చెడువాడు మంచివాడవడం.
3️⃣ స్థితి
మంచిదానిలో నిలకడగా ఉండటం.
🕉 గురువుగారి అధ్యాయ సమాప్తి వాక్యం
అమ్మా, మొత్తం శ్రద్ధాత్రయ విభాగ యోగం చివరకు ఒకే మాట చెబుతుంది:
> శ్రద్ధ ఎక్కడ ఉందో జీవితం అక్కడికి వెళ్తుంది.
ఆహారం శుద్ధి అయితే మనస్సు శుద్ధి.
మనస్సు శుద్ధి అయితే తపస్సు.
తపస్సు వల్ల జ్ఞానం.
జ్ఞానం వల్ల జీవితం యజ్ఞం.
యజ్ఞం వల్ల లోకహితం.
చివరికి—
> “ఓం తత్ సత్” భావంతో చేసిన జీవితం బ్రహ్మజ్ఞానానికి దారి తీస్తుంది.
🕉 గురువుగారి సమాప్తి భావం
“ఆహారాన్ని శుద్ధి చేసుకో.
మనస్సును కాపాడుకో.
ఫలితంపై ఆశ లేకుండా జీవించు.
జీవితాన్ని యజ్ఞంగా మార్చు.
జ్ఞానాన్ని పంచు.
అప్పుడు శ్రద్ధ మోక్ష మార్గమవుతుంది.”
>
🕉 భగవద్గీత 17వ అధ్యాయం — శ్రద్ధాత్రయ విభాగ యోగం
నాలుగో భాగం / చివరి భాగం
(శ్లోకం 17.28)
“ఓం తత్ సత్” — సచ్చిదానంద తత్త్వ వివేచన
ఓం నమో గురుభ్యః 🙏
ఇప్పటివరకు శ్రీకృష్ణులు:
ఓం — సాధన ఆరంభం
తత్ — ఫలత్యాగం, పరమార్థ సూచన
సత్ — ఉనికి, శుభత్వం, స్థిరత్వం
ఇవన్నీ చెప్పారు.
ఇప్పుడు చివరగా ఒక గొప్ప హెచ్చరిక చేస్తున్నారు:
> “శ్రద్ధ లేకుండా చేసినది — ఆధ్యాత్మికంగా ఫలించదు.”
📖 శ్లోకం 17.28
> అశ్రద్ధయా హుతం దత్తం
తపస్తప్తం కృతం చ యత్ ।
అసదిత్యుచ్యతే పార్థ
న చ తత్ ప్రేత్య నో ఇహ ॥
(భగవద్గీత 17.28)
భావం:
“ఓ అర్జునా! శ్రద్ధ లేకుండా చేసిన హోమం, దానం, తపస్సు లేదా ఏ కార్యమైనా ‘అసత్’ అని చెప్పబడుతుంది. అది ఇహలోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ ఫలించదు.”
🕉 భగవత్పాదుల భాష్య సారం
భగవత్పాదులు చెబుతున్నారు:
అశ్రద్ధతో చేసినది — బాహ్యంగా ఎంత గొప్పగా కనిపించినా అంతర్గతంగా శూన్యం.
యజ్ఞం చేసినా ప్రయోజనం లేదు
దానం చేసినా ఫలితం లేదు
తపస్సు చేసినా ఆత్మశుద్ధి లేదు
ఎందుకంటే—
> శ్రద్ధే ఆధ్యాత్మిక జీవితం యొక్క ప్రాణం.
🕉 గురువుగారి వివరణ — “ఓం” యొక్క అంతరార్థం
అమ్మా, ఓం అనేది కేవలం శబ్దం కాదు.
అది సోహం నుండి వచ్చింది.
> సోహం → ఓం
సకారం, హకారం పోయి — మూల భావం మిగిలింది.
ఇది ఏమి చెబుతుంది?
అ — జాగ్రత్ అవస్థ
ఉ — స్వప్న అవస్థ
మ — సుషుప్తి అవస్థ
ఇవి మూడు దాటితే?
> అమాత్ర — నిశ్శబ్దం
అక్కడే బ్రహ్మం.
🕉 గురువుగారి అద్వైత వివరణ
ఓం అనేది:
> అవస్థాత్రయం దాటించేది
తర్వాత ఏమి కనిపించాలి?
తత్
అంటే—
ఇది కాదు
అది కాదు
ఇదిగో ఇది కాదు (ఏతత్ కాదు)
> “అది” (తత్)
అన్న పరమ చైతన్యం.
🕉 “తత్” నుండి “సత్”
తర్వాత అక్కడే ఆగొద్దు అంటున్నారు.
ఎందుకంటే—
పైన మాత్రమే కాదు
కింద కూడా కాదు
లోపల కూడా కాదు
వెలుపల కూడా కాదు
> అంతటా ఒకే ఉనికి కనిపించాలి
అదే:
> సత్
🕉 సత్ + చిత్ = సచ్చిదానందం
ఇక్కడ గురువుగారి చమత్కారం చూడు అమ్మా.
భగవద్గీత:
> ఓం తత్ సత్
అని చెప్పింది.
కానీ:
> చిత్ ఎక్కడ?
అని అడుగుతారు.
గురువుగారు అంటున్నారు:
> “చూస్తున్నది నువ్వే చిత్!”
సత్ కనిపిస్తున్నది.
దాన్ని గ్రహిస్తున్నది ఎవరు?
> చైతన్యం — చిత్
అప్పుడు:
> సత్ + చిత్ = ఆనందం
అదే:
> సచ్చిదానందం
🕉 గురువుగారి హెచ్చరిక
అమ్మా, ఒక గొప్ప మోసం జరిగింది అంటున్నారు.
లేనిదాన్ని ఉన్నది అనుకున్నాం
> నామరూపాలు
ఉన్నదాన్ని లేదనుకున్నాం
> పరమాత్మ
అందుకే బంధం వచ్చింది.
ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?
> ఉన్నదే ఉంది అని తెలుసుకో.
లేనిది లేదు అని తెలుసుకో.
అదే మోక్ష మార్గం.
🕉 తైత్తిరీయోపనిషత్ స్మరణ
గురువుగారు ఇక్కడ తైత్తిరీయోపనిషత్ గుర్తు చేస్తున్నారు:
> శ్రద్ధయా దేయం
అశ్రద్ధయా అదేయం
శ్రద్ధతో ఇవ్వు.
శ్రద్ధ లేకపోతే చేయొద్దు.
ఎందుకంటే:
> అశ్రద్ధతో చేసినది — అసత్.
🕉 గురువుగారి చివరి బోధ
అమ్మా, మొత్తం 17వ అధ్యాయం ఒకే మాట చెబుతుంది:
> శ్రద్ధను సాత్వికంగా మార్చుకో.
ఆహారం శుద్ధి చేసుకో.
మనస్సును నిర్మలంగా ఉంచుకో.
తపస్సు జ్ఞానమవ్వాలి.
జ్ఞానం యజ్ఞమవ్వాలి.
యజ్ఞం లోకహితమవ్వాలి.
చివరికి:
> “ఓం తత్ సత్” భావంతో జీవితం బ్రహ్మంలో లయమవ్వాలి.
🕉 అధ్యాయ సమాప్తి
> ఇతి శ్రీమద్భగవద్గీతాసూపనిషత్సు
బ్రహ్మవిద్యాయాం యోగశాస్త్రే
శ్రీకృష్ణార్జున సంవాదే
“శ్రద్ధాత్రయ విభాగ యోగో” నామ
సప్తదశోధ్యాయః సమాప్తః ॥
> ఓం శాంతిః శాంతిః శాంతిః ॥ 🙏
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి